शंभू चरित्रं भाग ४०

शंभू चरित्रं भाग ४०
(वाचा आणि शेअरं करा)
बघता बघता मुकर्रब खान हाजीरं
झाला संगमेश्वरंला आणि मराठ्यांचा
माणूसमेळं
पहिला आणि कडाडला..."यल्गा
रं...!!!"
......"हर हर
महादेव"ची आरोळी घुमली आणि बघता
लागल्या. झाडा-
पानांवरची पाखरं...फड..फड..फड
करत उडाली. अरे! काळोखं थरारला,
रात्रं
थरारली आणि बघता बघता आक्रोश
किंकाळ्यांनी परीसरं दुमदुमून गेला.
शौर्याची लाट!..लाट!..लाट! अवघं
तुफान..तुफान झालं. अरे! एक-एक
मावळा झुंजत होता शर्तीनं लढतं
होता...बस्सं!!! मोघलांचा काताकुट
करत होता.
शिवाजीराजे सांगायचे "माझा एक
मावळा शंभराला भारी आहे". इथं एक
मावळा पाचाशेला भारी पडतं होता.
मोघलांना..बस्सं!!! कापत
होता...सपासप्प्प्प!!!...मुकर्रब बघत
होता पण! मराठ्यांच्या शौर्यापुढं
काही..काही चालत नाही.
आपल्या राजासाठी,
स्वराज्यासाठी इथंला एक-एक
गडकोटासारखा झुंजत होता. अरे!
स्वतः साठ वर्षाचा "मालोजी"
दोन्ही हातात समशेरं घेऊन लढतोय
अफाट!..अफाट! ताकदीनं...येईल
त्याला सरळं कापतोय.
रक्ताच्या चिळकांड्या,,,मांसाचे
लद्दे......अरे! खचं प्रेतांचा...!
आणि मुकर्रबनं ते शौर्य बघितलं
आणि कडाडला..."इस बूढें को पहलें
लगाम डालों" तसं सगळं यौवनी सैन्यं
महलोजी बाबांच्या भोवती गोळा झालं.
अभिमन्यू चक्रव्यूव्हात
अडकवा तसा मह्लोजी अडकला,
दोन्ही हातात समशेरी. याच
समयी मोघलांचे एकाचंवेळी वारं झाले,
हातातल्या दोन्ही तलवारींनी ते
पेलंले. मह्लोजी खाली बसला, साठं
वर्षाचं रगदारं शरीरं...रक्तं
उफाळल...वीज
लखंलखंली सप्प्प्प्प्प..!!!
रक्ताच्या चिळकांड्या उडवीत
पहिली फरी गारं
झाली,,,दुसरी फरी,,,तिसरी फरी...अरे!
तो जोश वेगळा, तो आवेश वेगळा...ते
शौर्य बघितलं आणि मग!
मुकर्रबला कळलं ""वाघ""
कसा असतो.
क्रमशः